बालपण.......

 बालपण....... 

लहानपण देगा देवा । मुंगी साखरेचा रवा ।।

ऐरावत रत्न थोर । त्यासी अंकुशाचा मार ।।

ज्याचे अंगी मोठेपणा । तया यातना कठीण ।।

तुका म्हणे जाण । व्हावे लहानाहूनि लहान ।।

- संत तुकाराम महाराज

तुकाराम महाराज देवाला विनंती करतात की हे देवा पांडुरंगा, मला ह्या संसारात जो सर्वात लहान आहे त्याच्यापेक्षाही लहान बनव, तू मला लहानपण दे म्हणजेच कमीपणा दे. ते म्हणतात कारण अशा ह्या संसारात जी मुंगी आहे जी येथे आकारानेही लहान असून तिच्या अस्तित्वाचीदेखील कोणी मनी दखल घेत नाही, तीच येथे सुखी असून खाण्यासदेखील तिला रोज साखरेचा रवा मिळतो. परंतु तेच उलट्या बाजूला ऐरावत हत्ती जो समुद्र मंथनातून बाहेर पडलेल्या चौदा रत्नांपैकी एक आहे, त्याचे मोठेपण, थोरपण पाहून इंद्राने त्याला स्वतःसाठी मागून घेतले आणि स्वताचे वाहन बनवले. परंतु अशाने फक्त ऐरावताच्या नशिबी रोज माहूत्याचा(त्याच्यावर अंकुश ठेवणाऱ्याचा) मारच येऊ लागला व तो त्याला निमूटपणे सहनदेखील करावा लागला.

              मित्रांनो मी आज एक असा विषय घेऊन आलो आहे, की हा लेख पूर्ण वाचल्यावरती तुम्हालाही तुमच्या बालपणीचे दिवस आठवतील आणि तुमच्या चेहऱ्यावर एक आनंदाची आणि स्मितहास्याची लहर येईल. आज तुम्हालाही तुमच्या बालपणीच्या मित्रांची आठवण येईलच पण मी माझ्या थोड्या आठवणी आणि बालपणीच्या मित्रांचे महत्त्व तुम्हाला सांगू इच्छितो. 

कागदाची नाव होती..... 

पाण्याचा किनारा होता.... 

मित्रांचा सहारा होता..... 

खेळण्याची मस्ती होती..... 

मन हे वेडे होते..... 

कल्पनेच्या दुनियेत जगत होते....

कुठे आलो यासमजदारीच्या जगात....

यापेक्षा ते भोळे बालपणचं सुंदर होते..!

               मला आज ही माझे बालपणीचे ते मित्र आठवतात ज्यांच्या सोबतच्या आठवणी अविस्मरणीय आहेत. आणि महत्त्वाचे म्हणजे आम्ही आजही एकमेकांच्या संपर्कात आहोत आणि वेळ मिळाल्यावर एकमेकांना भेटतो. आम्ही सर्व प्रकारचे खेळ खेळत घालवलेले ते उन्हाळ्याचे आणि शाळेतील दिवस मला अजूनही आठवतात.  लपंडाव,आबा-डबा एक्सप्रेस ,सूर पारंब्या , विटी दांडू, कंचा,उन्हाळ्यामध्ये विहिरीला किंवा तलावामध्ये पोहायला जायचे आणि बरेच काही!  ही अशी वेळ होती जिथे आम्ही फक्त मोकळे होऊ आणि ज्या लोकांची आम्हाला काळजी आहे त्यांच्यासोबत आनंद लुटता आला.

                म्हणूनच या आठवणी माझ्यासाठी खूप अनमोल आहेत.  ते मला अशा वेळेची आठवण करून देतात जो निश्चिंत आणि आनंदाने भरलेला होता.  या आठवणी म्हणजे मी बनलेल्या व्यक्तीचा पाया आहे. जसजसे आपण मोठे झालो, तसतसे आपण आपल्या वेगळ्या वाटेने गेलो असू, परंतु या आठवणी आपल्याला नेहमी एकत्र आणण्याचा एक मार्ग आहे.  अनेक वर्षात आम्ही ते खेळ एकत्र खेळले नसतील, पण त्या दिवसांच्या आठवणी कायम आमच्यासोबत असतील.

                म्हणून, आज मी तुम्हा सर्वांकडे पाहतो तेव्हा मी कृतज्ञतेने भरून जातो.  आम्ही सामायिक केलेल्या वेळेबद्दल, आम्ही तयार केलेल्या बंधांसाठी आणि एकमेकांकडून शिकलेल्या धड्यांबद्दल कृतज्ञ.  त्या आठवणी आणि अनुभवांनी आज आपण कोण आहोत हे घडवण्यात मदत केली आहे आणि मी त्यांना कायमचे माझ्या हृदयात जपून ठेवीन.

               आपण आपल्या आयुष्यात पुढे जात असताना, आपण त्या बालपणीच्या मित्रांना कधीही विसरू नये ज्यांनी आपल्याला आज आपण कोण आहोत हे घडवून आणण्यास मदत केली.  चला त्या आठवणी जपूया आणि शक्य झाल्यास त्या मित्रांसोबत जोडून राहू या.  कारण अनागोंदी आणि अनिश्चिततेने भरलेल्या जगात, त्या निश्चिंत दिवसांच्या आठवणी आपल्याला सांत्वन आणि आनंद देऊ शकतात.

                तर, माझ्या बालपणीच्या सर्व मित्रांना, माझ्या आयुष्याचा एक भाग बनल्याबद्दल आणि आम्ही एकत्र तयार केलेल्या आठवणींसाठी धन्यवाद.  या आठवणी आमच्या चेहऱ्यावर हसू आणत राहतील आणि आमच्या तरुणपणाच्या निरागसतेची आणि आनंदाची आठवण करून देत राहतील.

                 मित्रांनो तुम्हालाही तुमच्या बालपणीच्या मित्रांची आठवण आली असेल तर आत्ताच त्यांना कॉल करा, कारण जसजशी वेळ वाढत जाते तस तसा दुरावाही वाढत जातो. बालपणीच्या मित्रांची आठवण आली असेल तर नक्की कमेंट करून सांगा. 

धन्यवाद!